E-VITA

Była połowa lat 60-tych. Pochodzę z małej wsi położonej nieopodal Łęczycy. Szkołę podstawową skończyłam w sąsiedniej wiosce. Wiejskie życie mnie nudziło. Robiłam wszystko żeby nie musieć spędzać czasu na polu czy na łące z krowami. Rzadko się to jednak udawało. Rodzice, zwłaszcza ojciec mieli twardą rękę i jakiekolwiek próby lenistwa kończyły się solidnym laniem. Szansę na wyrwanie się z mojej miejscowości znalazłam po skończeniu szkoły podstawowej. Postanowiłam kontynuować naukę w technikum w Łodzi. Rodzice byli przeciwni temu pomysłowi, chcieli żebym została w domu i pomagała im w gospodarstwie. Nie chcieli mi dać pieniędzy. Dzięki pomocy nauczyciela otrzymałam stypendium pokrywające koszty pobytu w internacie i wyżywienie, rodzice nie dawali mi pieniędzy na drobne wydatki. Życie w internacie było inne niż sobie wyobrażałam. Panował rygor, wychowawcy pilnowali porządku oraz przestrzegania surowych reguł. Powrót do budynku po godzinie 19. kończył się surowymi karami. Represje spotykały też koleżanki, które śmiały uczestniczyć w niedzielnej mszy w kościele. W każdą sobotę odbywało się regulaminowe sprzątanie internatu. Na kolanach szorowałyśmy podłogi i sanitariaty, część z dziewcząt pełniło dyżur kuchenny – obieranie ziemniaków także stanowiło karę. Po skończonych porządkach dyżurny wychowawca sprawdzał porządek, za niedokładne posprzątanie czekały nas kolejne kary – w tym wypadku cały pokój. Odpowiedzialność zbiorowa była powszechnie obowiązująca.  Dom rodzinny odwiedzałam raz w miesiącu – na tyle pozwalały mi skromne fundusze.

W internacie mieszkałam 5 lat, mimo surowych reguł nie tęskniłam za życiem na wsi, do którego do dnia dzisiejszego nie wróciłam. Panujące wówczas surowe reguły obyczajowe, odmienne od dzisiejszych wspominam z sentymentem.

You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.